Ken je dat, dat gevoel van tegen een beslissing aanschurken, uitstellen, goedpraten, wegleggen, omzeilen, piekeren om vervolgens weer geen knoop door te hakken…. Vast wel, we zijn namelijk allemaal menselijk toch? Het was een paar maanden geleden toen een dierbare vriendin van mij mij bezig zag op mijn iPhone en vroeg “wat doe jij toch allemaal met dat facebook”. Zij had zelf geen facebook, vond het maar niks EN had wel een duidelijk oordeel. Er volgde een interessante discussie over de impact en het nut van FB. Wel, einde discussie en over tot de orde van de dag… of toch niet?

En ja hoor, in de weken daarna ging het werken, de vragen die we geadresseerd hadden zoals: wat doet FB met ons gedrag, hoe bewust gaan we hier mee om, zijn FB-vrienden werkelijk vrienden, waarom delen we zaken op FB, ben je niet op zoek naar bevestiging, wat levert FB op en wat kost het, etc. spookten door mijn hoofd en haalde me herhaaldelijk uit mijn focus. En (steeds vaker) had ik van die interne dialogen waarbij mijn innerlijke criticus mij bijvoorbeeld wist te vertellen dat FB oppervlakkig is en FB contacten leeg zijn, ’t levert niks op, ’t is een ego-ding, bovendien wordt je platgegooid met ongevraagde reclame en gebruikt FB je informatie te pas en te onpas. Meestal gevolgd door een innerlijke praatsessie met mijn “goedprater” in de trant van: maar FB is toch fantastisch, je kunt er informatie delen, nieuwe contacten leggen, laten zien waar je mee bezig bent, je mening geven, je workshops aanprijzen, laten zien dat je anders bent dan anderen etc. etc. Mooi, hier komen we niet uit dus.

Nu is het al lang geen nieuws meer dat Facebook niet ontworpen is om een positieve bijdrage te leveren aan ons leven (dat sommigen van ons dat wel zo ervaren is een ander verhaal). Facebook is ontworpen om in te spelen op ons, noem het maar even angst- en beloningssysteem om zodoende zo veel als mogelijk advertentie-opbrengsten te genereren voor jawel….Facebook zelf uiteraard. Dit doen ze door ons “FB-gedrag” te monitoren, te analyseren, plat te slaan, te vergelijken, uit te persen, in de blender te gooien, weer uit te spugen en op te slaan voor later gebruik. Op zich geen punt als je dit allemaal weet en hier mee akkoord gaat, de werkelijkheid is vaak anders. Het lijkt er wellicht op dat ik anti-Facebook ben maar niets is minder waar, ik gebruik FB al jaren en doe dit nog steeds, ook al is het nog maar voor even. Als zelfs ex-CEO’s van Facebook lezingen geven waarbij ze nadrukkelijk wijzen op de “gevaren” van Facebook en adviseren om Facebook weg te houden bij onze kinderen, geeft dat op zijn minst te denken.

Ik ben zeker voor technologische vooruitgang EN voor een kritische houding ten opzichte hiervan. Dus ook hier vraag ik me dan af, wat brengt het me, wat brengt het ons als individu en als mensheid en wat kost het. Dit alleen al is brandstof voor een mooie discussie, die ik hier niet ga voeren uiteraard, sowieso is dit geschrevene mijn persoonlijke mening zoals een ieder die mag hebben.

Om mijn persoonlijke “impasse” te doorbreken ga ik bij wijze van proef Facebook voor een half jaar vaarwel zeggen. Gewoon voor de ervaring, voelen en ervaren dus. Dat is namelijk wat ik, noem het maar even sinds “mijn grote depressie” een aantal jaren geleden, met mijzelf had afgesproken. Ik wil het allemaal ervaren, niet alleen de mooie maar wellicht juist ook de pijnlijke dingen. En dat het “pijn” gaat doen is welhaast zeker, net zo zeker als het fijt dat het mooie dingen gaat opleveren… en wellicht krijg ik wel antwoord en bevestiging op de vragen en beweringen van zowel mijn innerlijke criticus als de goedprater, wie zal het zeggen.

Voor wie hem nog niet kent, Edel Maex is een Belgische ZEN-(meditatie)leraar. Op zich niet zo schokkend toch? Wat mij aanspreekt in zijn benadering van bijvoorbeeld mindfulness is dat hij wars is van enige verhevenheid oftewel geen poespas, gewoon "into your face" zoals het is. Heerlijk vind ik dat. Gewoon lekker bij de basis wel zo duidelijk. Edel heeft al enkele mooie boeken op zijn naam en in mijn boekenkast staan. Onlangs las ik een artikel van hem in de volkskrant met de aansprekende titel: "Kinderen maken ook geen lijstjes in hun hoofd"... Misschien is dat wel de reden dat we zo graag kind zijn...  Een eerlijk artikel wat mij betreft over de essentie van mindfulness en wat wij, de zoekende mens, er allemaal niet van maken....  Uitspraken als: 'dat is mindfulness geworden – een industrie, een hype, een moderne religie. Met oppervlakkigheid, zweverigheid en flauwekul tot gevolg' spreken mij wel tot de verbeelding.

Lees hier het volkskrant-artikel: 'Kinderen maken ook geen lijstjes in hun hoofd'

De ene keer zit je sneller en makkelijker op je kussentje dan de andere keer. Dit artikel helpt je een aangename "meditatie-routine" te ontwikkelen zodat je zonder drempels van jouw dagelijkse meditatiemoment kunt genieten.
 

1. Een geschikte plaats voor je meditatiemoment.

Het kan overal zijn waar je gemakkelijk kunt zitten met minimale verstoring: een hoek van je slaapkamer of een andere rustige plek in je huis. Maak gebruik van een meditatiekussen of -stoel. Orden wat er in de buurt is zodat je herinnerd wordt aan je meditatieve bedoeling, zodat het voelt als een vredige ruimte. Geniet ook van het creëren van deze ruimte voor jezelf.

2. Stel een reguliere oefentijd in die past bij jouw schema en temperament.

Als je een ochtendmens bent, experimenteer dan met een sessie vóór het ontbijt, 's avonds kun je ruim na de maaltijd wellicht inpassen. Begin met tien of twintig minuten zitten. Later kun je langer of vaker zitten. Dagelijkse meditatie kan zodoende een gewoonte worden zoals douchen of tandenpoetsen. Het reinigt je hart en kalmeert de geest regelmatig.

3. Vind een houding waarbij je ontspannen rechtop kunt zitten.

Laat je voeten stevig op de vloer staan, je handen ontspannen rusten, je hart is zacht, je ogen lichtjes gesloten. Voel eerst je lichaam en verzacht bewust elke voor de hand liggende spanning. Laat alle gebruikelijke gedachten of plannen los.

4. Breng je aandacht naar je ademhaling.

Adem een paar keer diep in om te voelen waar je de adem zich bevindt, in de neus, de borstkas, de buik of bekken. Laat je adem zo natuurlijk moegelijk zijn werk doen. Voel de sensaties van je natuurlijke ademhaling heel rustig, ontspan in elke uitademhaling terwijl je voelt, en merk hoe de zachte gewaarwordingen komen en gaan met de veranderende ademhaling.

5. Je gedachten zullen waarschijnlijk gaan dwalen na een paar ademhalingen.

Wanneer je dit opmerkt, keer je liefdevol en vriendelijk terug naar de volgende ademhaling. Voordat je terugkeert, kun je aandachtig 'benoemen' waar je bent geweest met een zacht woord in gedachten, zoals 'denken', 'dwalen', 'horen', 'jeuk'. 

6. Verandering van ademritme.

Terwijl je zit, zal het ritme van je adem van nature veranderen, waardoor het kort, lang, snel, langzaam, ruw of gemakkelijk kan zijn. Kalmeer jezelf door te ontspannen in de adem. Wanneer je adem zacht wordt, laat je je aandacht zacht en voorzichtig zijn, zo zacht als de ademhaling zelf.


Zoals je een puppy traint, breng jezelf voorzichtig duizend keer terug naar je ademhaling. Gedurende de weken en maanden van deze oefening zul je geleidelijk leren kalmeren en jezelf te focussen met behulp van de ademhaling. Je zult veel cycli in dit proces doorlopen, stormachtige dagen afgewisseld met heldere en rustige dagen. Blijf er gewoon bij, je hoeft niets anders te doen. Terwijl je diep luistert en voelt, zul je merken dat aandachtig zijn op de ademhaling je helpt om lichaam en geest te verbinden met het NU.

Soms lees je een artikel waarvan je achteraf denkt van klopt dit allemaal wel? Zo’n artikel met een wat minder fijne nasmaak zeg maar. Of voor de wijnkenners onder ons een wijntje met een wat tannineuze afdronk. Voor mij is dit er zo een (Volkskrant 2 dec.). Ik werd getriggerd door het feit dat ACT werd aangehaald. Deze publicatie bevat wat mij betreft op zijn minst enkele discutabele aannames. Bijvoorbeeld: “Als je een depressie hebt doe je alles. Toch?” Is dat werkelijk (in alle gevallen) zo denk ik dan? Of “Elke nieuwe therapie claimt: dit is beter dan we hadden. Uiteindelijk wordt die claim nooit waargemaakt”. OK, laten we eens kijken, hoe nieuw is ACT eigenlijk? Een rondje Wikipedia leert ons dat ACT al bestaat sinds eind 20e eeuw en inderdaad de laatste 10 jaar aardig in opmars is in Europa/Nederland. Waarom zou dat zijn? Juist…. niet omdat het niet werkt toch? ACT-therapie zou claimen dat het beter is dan dat wat we hadden… EN…. die claim zou NOOIT waargemaakt worden… WOW! Zelfs de minder oplettende lezer zou hier wakker van moeten schrikken. Wat wordt hier nu eigenlijk met elkaar vergeleken dan? Dat wat we hadden met… snap jij het nog? OF de zinsnede: ‘Als je iemand tijdens de behandeling ziet opknappen, is het verleidelijk dat aan de therapie toe te schrijven, terwijl dat vaker niet dan wel het geval is.’ Ik denk dan OK, dat zou kunnen EN is dit eigenlijk wel belangrijk? Is dit dan een reden om geen therapie te hoeven doen of zo? Leg mij dan alsjeblieft uit waar het WEL door komt dat mensen opknappen dan kunnen we hier wellicht iets mee in welke therapievorm dan ook…
Vervolgens wordt de voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie (NVvP), Damiaan Denys, aangehaald. Volgens hem zoeken we in Nederland te makkelijk psychische hulp. Voor iedereen die denkt dat dit klopt raad ik aan het boekje “Therapiewinst” ter hand te nemen van Richard Layard & David M. Clark. Volgens mij blijkt hier namelijk het tegendeel uit. In dit geval kan ik me dus wel scharen achter de mening van de publicist namelijk dat dit cafépraat is...

Als kersverse ACT-therapeut spreek ik dagelijks mensen die in hun leven geconfronteerd worden met pijn en lijden (voor de “stickerplakkers” onder ons lees: o.a. depressie). Ik spreek voor mijzelf als ik zeg dat ik het absoluut irrelevant vind of veranderingen voortkomen uit de therapievorm of niet. Ik weet uit eigen ervaring dat er op zijn minst een relatie bestaat tussen de toegepaste therapievorm en de veranderingen die plaatsvinden bij de betrokkenen. Wat ik ook weet is dat NIETS doen NIETS oplevert… 3 maanden wachten tot het menselijke zelf-genezende vermogen zijn werk doet is voor velen begrijpelijkerwijs geen optie. Dit komt het reguliere GZ-systeem waarschijnlijk beter van pas dan de betrokkene maar meer voordelen zie ik hier persoonlijk niet in.

Moge duidelijk zijn dat ik vind dat de publicist een ’nobele’ boodschap verkondigt namelijk overschat de waarde van therapievormen niet en wees aan de voorkant duidelijk over de mogelijkheden van welke therapievorm dan ook. Precies wat we binnen ACT doen wat mij betreft o.a. door een gedegen intake toe te passen en met GEEN Agenda de therapie in te gaan oftewel geen stickerplakkerij zoals ik dat noem. Daarnaast vind ik dat de publicist zijn boodschap lardeert met ongenuanceerd voorbeelden. Dat mag ik vinden toch, niet dan? Pfew komt het toch nog goed tussen de publicist en mijzelf uhhh mijn verstand, gelukkig maar dat mijn verstand iedereen te vriend wil houden….

Artikel in de Volkskrant

Tags: ,

blog mindfulworx

tel. 06-26176633 e-mail info@mindfulworx.nl Mindfulworx op meetup